Günler güz yaprakları gibi birer birer dökülürken ayaklarımın dibine,
ben her gece karanlığa dikip gözlerimi senin aydınlığını bekledim.
Sen yoktun...

Binlerce adım attım bu kentin sokaklarında. Her köÅŸeyi,
her parkı, her ağacı ezberledim. Sevdaya bulanmış
her kaldırım taşında senin adını aradım.
Sen yoktun...

Evlerin duvarları birer birer üzerime yıkıldı.
Her bir hücremin acısını ta yüreÄŸimde hissederken
beni enkazın altından çekip alacak elini aradım.
Sen yoktun...

Özlem ÅŸarkılarını ezberledim. Kimini bağıra bağıra,
kimini fısıltıyla söyledim. Karanlığa haykırdım hasretimi.
Sesimi duyacaksın diye bekledim.
Sen yoktun...

Senden gelecek bir tek haberi bekledim. Saatler asırlar gibi geldi,
geçmedi. Çalan her telefonu yüreÄŸimin deli bir çaÄŸlayana dönen
atışlarıyla açtım. Senden baÅŸka duyduÄŸum her seste hep aynı
hayâl kırıklığını yaÅŸadım. Onlar beni duymak istiyordu, bense seni.
Sen yoktun...

Seni aramaktan yorgun düÅŸmüÅŸ bedenimi karanlığın kucağına
uzattım her gece. Bir an önce sabah olsun diye uykunun
beni çekip almasını istedim. Olmadı.
Kaç gece sabahı ettim gözlerimi kapamadan, kaç gece
merdivendeki ayak seslerini dinledim gelen sensindir diye.
Sen yoktun...

Her yaÄŸmurla birlikte hüzün de yaÄŸdı bu kentin üzerine. Bulutlar
yalnızlığın iÅŸaretiydi benim için. Beni ıslatan yaÄŸmur olmadı.
Ben senin özleminle sırılsıklamdım her mevsim.
Hayat; merhaba dedi bahara çiçek çiçek. Uzun kıştan sonra
gelmez dediÄŸim göçmen kuÅŸların dönüÅŸünü gördüm.
Sen yoktun...

Her istasyon her otogar adresim oldu. Bir trenden inersin sandım.
Otobüslerdeki her yolcuya sensin diye baktım. Ya da yolculuklara
vurdum kendimi. Kimsenin uÄŸramadığı köylere, adı duyulmamış
kasabalara gittim. Senden bir iz aradım.
Sen yoktun...

Denizin sonsuz maviliÄŸine umut baÄŸladım. Kıyılarda tükettim
bekleyiÅŸlerimi. Hep sensiz gemiler geçti limanlardan.
Ben gemicilerin hasret türkülerine eÅŸlik ettim.
Sen yoktun...

Gözümden bir tek damla yaÅŸ akmadı. Onlar sana aitti, sana
kalmalıydı. Kimselere söyleyemedim acılarımı, bekleyiÅŸimin
öyküsünü kimselere anlatamadım.
Nice fırtınalar koptu yüreÄŸimde. Dalgalar dövdü hayallerimi.
Sığınacak bir liman, yaslanacak bir omuz aradım.
Ä°çimi dökecek bir insan aradım.
Sen yoktun...

Her gece ay paramparça oldu. Her gece yıldızlar birer
birer düÅŸtü sokaklara. Yıldızları saçına takıp gelmeni bekledim.
Ayı avucunda bana getirmeni bekledim. Ve bir güneÅŸ gibi doÄŸup
aydınlatmanı bekledim bu kapkara dünyamı. Ama.
Sen yoktun...